In mijn woonkamer aan de tuindeur hangt een Dendrobium aphyllum die dit jaar de respectabele leeftijd van dertig jaar heeft bereikt en nog wel wat jaartjes ouder kan worden. Toen ik de plant kocht was de naam Dendrobium pierardii en dat is het eigenlijk nog steeds voor mij want na ruim twintig jaar een naam veranderen went niet echt.

Hoe het begon
In 1975 kreeg ik mijn eerste orchidee van een neef die al in de jaren zestig met orchideeën in kamervitrines bezig was. De plant, een Dendrobium pierardii, was op een druivenstok gebonden en mij werd aangeraden deze voor een licht raam te hangen, niet in de zon. ‘Als er nieuwe scheuten verschijnen veel water gaan geven. Aan het eind van het seizoen als de groei stopt, het blad bruin wordt en af gaat vallen, stoppen met water geven.’ Zo gezegd, zo gedaan en inderdaad half maart het jaar daarop verschenen er bloemen langs de stengels. Dit ging een aantal jaren goed maar toen gaf de plant het toch op.

Ik vroeg mijn neef naar mogelijke oorzaken en hoe er aan een andere plant te komen
was, en zo reden we van Rotterdam naar ‘Orchideeën Bruin’ in Zwaagdijk. Na uitvoerige bespreking werd mij aangeraden om een Phalaenopsis te proberen maar we gingen uiteindelijk toch naar huis met weer een Dendrobium pierardii. Deze plant heb ik nog steeds en zij wordt eigenlijk nog steeds op dezelfde manier behandeld.

Hoe het verder ging
De plant hangt bij mij aan de tuindeur die op het zuidwesten is gericht achter dubbelglas. Vanaf 11 uur schijnt hier de zon, op warme dagen staat deze deur open en in de vakantieperiode wordt de plant in de tuin in een boom gehangen, in de schaduw. Met het water geven heb ik veel geëxperimenteerd:

• In de gootsteen onder een druppende kraan.
   
• Om de andere dag ‘s avonds sproeien en in de badkamer laten staan.
   
• In de zomer ‘s avonds in de vijver, de bulben op de rand en de wortels in het water. Soms bleef de plant zo enkele dagen liggen.
   
• Sproeien aan het eind van de middag en in de zomermaanden om de paar dagen tevens met wat mest (20-20-20).

Vrijwel alle methoden hebben wel voldaan bij deze plant in de omstandigheden bij mij thuis. Het aantal nieuwe bulben is geleidelijk toegenomen. Omdat ik de plant niet in een kas heb, zijn de groeiomstandigheden vooral afhankelijk van ons grillige klimaat en kunnen daardoor nooit optimaal zijn. De bulben werden dus maar circa 50 cm lang en geen meter zoals ik in de kwekerij van Holm heb gezien. De plant blijft ook in de zomer in huis omdat het zomerweer in Zeeland, waar ik woon, te koel en te wisselvallig is om constante groei te waarborgen.

Herfst en winterAls het oktober wordt gaan geleidelijk de onderste bladeren afvallen en begint het water geven af te nemen. De plant groeit dan nog wel iets door wat vooral ook afhankelijk is van de luchtvochtigheid in de kamer en de buitentemperatuur. Met een mooie nazomer gaat de deur nog vaak open maar kan de nachttemperatuur al behoorlijk dalen. Eind oktober, begin november is al het blad afgevallen en ben ik gestopt met water geven. Midden februari beginnen dan de knoppen zichtbaar te worden en het is altijd weer spannend hoeveel het er dit jaar zullen zijn. De plant blijft echter droog tot na de bloeiperiode, van half maart tot half april, maar dan ga ik ook gelijk weer volop water geven want de nieuwe scheuten, die gelijk met de bloemknoppen zijn verschenen, zijn al ruim aan de groei.

Bloei
De plant bloeit op de kale bulben van het laatste jaar vanuit de oude bladoksels. In de onderste en bovenste bladoksels komen geen bloemen. Bij mij zijn dat dan vijf tot negen knoppen met elk twee, soms drie zacht lila bloemen met een roomwitte, licht behaarde, lip. De bloemen blijven circa veertien dagen goed waardoor dit een bloeiperiode van een maand geeft.

Vermeerderen doe ik door na de bloei stukken van een bulbe in een klein hobby kasje, in de vensterbank in een andere kamer, te leggen.

Oppepper
Een aantal jaren geleden kreeg ik het advies om sfagnum bij de wortels te binden. Dat bleek een oppepper te geven aan de dame want toen werden de bulben met het jaar groter en nu bereiken ze 80 à 90 cm. Toch is de bloei nog niet in dezelfde mate toegenomen. Naar de oorzaak kan ik alleen maar raden omdat in de laatste jaren de winters zachter zijn waardoor de groei langer doorgaat. Ook de erg warme vroege voorjaarsmaanden kunnen er voor zorgen dat de rust te kort wordt voor uitbundige bloei. Zowel vorig jaar als dit jaar heeft de oude dame ook in het begin van september gebloeid op de bulben of ogen die dit voorjaar niet bloeiden terwijl de plant vol in de groei was en er dus ook geen rustperiode aan vooraf was gegaan. Ook zijn er dit jaar veel keiki’s ontstaan maar dat is op de uitgebloeide bulben die altijd aan de plant blijven tot ze echt verdroogd zijn. Zo blijft een huisgenoot die je al dertig jaar hebt en door en door denkt te kennen voor verrassingen zorgen!